Θεόδωρος Γρηγοριάδης

Η έννοια της πληθυντικής ταυτότητας αποτελεί κεντρικό άξονα στο έργο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη (1956). Τη διερευνά σε μυθιστορήματα όπως η «Ζωή Μεθόρια» (Εκδόσεις Πατάκης 2015, Κρατικό Βραβείο 2016), το προδρομικό «Παρτάλι» (Εκδόσεις Πατάκης, 2001), το πρώτο ελληνικό κουίρ μυθιστόρημα, «Ο Παλαιστής και ο Δερβίσης» (Εκδόσεις Πατάκης, 2010), καθώς και σε αρκετά διηγήματα της συλλογής «Γιατί Πρόδωσα την Πατρίδα μου» (Εκδόσεις Πατάκης, 2018). Σε έναν βαθμό, η θεματική αυτή επανέρχεται και στο πρόσφατο μυθιστόρημα «Ελσίνκι» (Εκδόσεις Πατάκης, 2024), που αποτελεί ταυτόχρονα μια προσφυγική ιστορία — άλλη μια θεματική που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον συγγραφέα. Γεννημένος στο Παλαιοχώρι Παγγαίου Καβάλας, με παππού πρόσφυγα από τον Πόντο, ο Γρηγοριάδης σπούδασε Αγγλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μετά τα 30 του βρέθηκε στην Αθήνα. Δίδαξε αγγλικά στη δημόσια εκπαίδευση, συνεργάστηκε με τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών διοργανώνοντας λογοτεχνικά σεμινάρια, ενώ αργότερα επιμελήθηκε στο Κανάλι της Βουλής τη σειρά ντοκιμαντέρ για το βιβλίο «Ο λόγος της γραφής». Έχει γράψει δώδεκα μυθιστορήματα, τέσσερις συλλογές διηγημάτων, μία νουβέλα, ένα αφήγημα και έναν σκηνικό μονόλογο. Έχει βραβευτεί και από το ηλεκτρονικό περιοδικό «O αναγνώστης» για το αφήγημα «Το Τραγούδι του Πατέρα» (Εκδόσεις Πατάκης, 2019, Βραβείο «Νίκος Θέμελης» 2019) και για τη συλλογή διηγήσεων «Η Νοσταλγία της Απώλειας» (Εκδόσεις Πατάκης, 2021, Βραβείο Διηγήματος 2023). Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα δανέζικα και στα αραβικά, ενώ ορισμένα έχουν παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών και στο Φεστιβάλ Φιλίππων.