«Αρσενικό», «θηλυκό» και η ιδέα του λογοτεχνικού χαρακτήρα

Την απονομή του Βραβείου Booker 2025 στο «Flesh» του Ντέιβιντ Σολόι, μια «ιστορία για έναν λιγομίλητο, λάγνο και ενίοτε βίαιο άντρα», ακολούθησε μια μεγάλη συζήτηση. Αυτή δεν περιορίστηκε μόνο στην ιδιαίτερη γραφή του βιβλίου, που επιλέγει την υπόνοια αντί της διάγνωσης και την περιγραφή αντί της ανάλυσης, αλλά επεκτάθηκε και σε ευρύτερα ζητήματα: ποια θέση κατέχει το «Flesh» στη λογοτεχνία του 21ου αιώνα; Και πώς στέκεται το σύγχρονο μυθιστόρημα ως είδος απέναντι στην έννοια της αρρενωπότητας, τοξικής ή μη; Με την ανδρική φωνή, βεβαίως, είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένη και η πολυβραβευμένη Νικόλ Κράους· στα βιβλία της εμφανίζονται άντρες κάθε ηλικίας, πότε τρωτοί και εύθραυστοι, πότε δύσκολοι ή βίαιοι, πότε θύτες και πότε θύματα, συχνά δεκτικοί σε ενδοσκοπήσεις στις οποίες ο πρωταγωνιστής του Σολόι μοιάζει ανήμπορος να προβεί. Με αφορμή αυτά, η Κράους και ο Σολόι συνομιλούν με τον συγγραφέα και μεταφραστή Κώστα Καλτσά για τις «αρσενικές» και «θηλυκές» φωνές, την πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη αφήγηση, την παρατήρηση και την εσωτερικότητα, αλλά και για το τι σημαίνει τελικά για τον καθένα η ίδια η ιδέα του «λογοτεχνικού χαρακτήρα».