Δεν είναι φόνος, είναι γυναικοκτονία

Στον 21ο αιώνα εξακολουθούμε να συζητάμε αν πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο «γυναικοκτονία». Εκπρόσωποι του νόμου, διανοούμενοι, αλλά και μεγάλο μέρος της κοινωνίας επιμένουν να μιλούν για «ανθρωποκτονίες», «εγκλήματα πάθους» ή «κακές στιγμές» — όχι για «γυναικτονίες». Όχι δηλαδή για τη δολοφονία γυναικών ακριβώς επειδή είναι γυναίκες. Και η λογοτεχνία; Πώς μιλά για αυτές; Η Αργεντινή συγγραφέας Σέλβα Αλμάδα, στα «Νεκρά Κορίτσια» (Εκδόσεις Κλειδάριθμος, 2025), εστιάζει στις καθημερινές μορφές βίας και σε εγκλήματα κατά κοριτσιών και γυναικών, με αφορμή την ατιμώρητη δολοφονία τριών έφηβων κοριτσιών στην επαρχία της Αργεντινής τη δεκαετία του 1980. Τι σημαίνει, λοιπόν, να είσαι φεμινίστρια και συγγραφέας, και να μεγαλώνεις σε περιβάλλοντα με σεξιστική κουλτούρα; Η Βίκυ Τσελεπίδου, στο πολυφωνικό μυθιστόρημα «Αγέλη» (Εκδόσεις Πατάκη, 2025), παρακολουθεί έξι αφηγητές να περιστρέφονται γύρω από ένα έγκλημα. Όλοι κάτι ξέρουν. Μιλάνε; Πότε; Ανάμεσα στις φωνές, ο γυναικοκτόνος. Και παντού το θύμα. Η εγκατεστημένη στο Λονδίνο Γερμανίδα συγγραφέας Καταρίνα Φόλκμερ, σχολιάζει τις σεξουαλικές ταυτότητες και το γλωσσικό τους ιδίωμα. Στα μυθιστορήματα «Στον Γιατρό ή το Εβραϊκό Πουλί» (Εκδόσεις Ποταμός, 2024) και «Wonderfuck» (Εκδόσεις Στερέωμα, 2024), καυτηριάζει τη διαφορετική ανάγνωση για το σεξ και τις επιθυμίες ανάλογα με το αν εκφράζονται άντρες ή γυναίκες. Εκείνοι γράφουν και μιλούν «δυναμικά», «ρεαλιστικά», ενώ τα ίδια θέματα στο στόμα των γυναικών ακούγονται «τολμηρά», «σοκαριστικά», ή «πρόστυχα». Οι τρεις συγγραφείς θα συζητήσουν αυτό το κρίσιμο φαινόμενο των γυναικοκτονιών, με συντονίστρια τη δημοσιογράφο Αναστασία Γρηγοριάδου.